“Το ανάλογο αξίωμα της κοινωνικής μηχανικής είναι: Αν κάτι δεν έχει αναφερθεί, δεν συνέβη ποτέ”

Η Αντίληψη είναι το παν, η πραγματικότητα έρχεται δεύτερη!....

Αριστοτέλης: "εάν το πλήθος είναι δουλόφρον («ανδραποδώδες») ή μη δουλόφρον, εξαρτάται από την μόρφωση και την παιδεία"

Τετάρτη, 23 Αυγούστου 2017

Κομμουνιστές Κανίβαλοι: Σέ μιά περίοδο πλάνης πού οί δολοφόνοι θεοποιούνται καί τά θύματα των ύβρίζονται

Το γεγονός όμως οτι ή Βουλή, δηλαδή τό ΠΑΣΟΚ καί τό
Κ.Κ.Ε
., έψήφισαν τό Νομοσχέδιο πού άναγνωρίζει σάν Εθνική άντίσταση τούς σφαγείς τού λαού μας, τούς βιαστάς τών Ελληνί­δων καί τούς αρπαγες τών περιουσιών πτωχών άνθρώπων, μού ύποχεώνει νά γράψω τό πόνημα αύτό.
  


Σέ μιά περίοδο πλάνης καί συγχύσεων, πού οί ελεύθεροι θεσμοί άπειλούνται, πού ή ίστορία τού τόπου πλαστογραφείται αί άλλοιώνεται, πού οί δολοφόνοι θεοποιούνται καί τά θύματα των ύβρίζονται ό πρώην Υπουργός κ. Δημ. Θ. Θεοχαρίδης έγραψε τό βιβλίο του ύπό τόν τίτλο ΤΟ ΚΑΤΗΓΟΡΩ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΤΗΣ ΝΑΟΥΣΣΗΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ. 

Στίς σελίδες του περιγράφονται μέ γλαφυρότητα, σαφήνεια καί άντικειμενικότητα, γεγονότα συγκλονιστικά, φρικαλέα έγκλήματα καί είδεχθείς πράξεις τίς όποίες δέν μπορούσε νά συλλάβη ή πιό τολμηρή φαντασία, καί πού σ' ολους φυσικοί καί ήθικοί αύτουργοι ύπήρξαν στελέχη καί όργανα τοϋ Κ.Κ.Ε.

Ο συγγραφεύς πού έρεύνησε πιθαμή πρός πιθαμή τήν περιοχή πού διαδραματίσθησαν τά φρικτά γεγονότα κατά τή μαύρη περίοδο μέ τήν γραφίδα του σχίζει στήν κυριολεξία τό προσωπείο τής λεγομένης 'Εθνικής 'Αντίστασης καί παραδίδει στήν κρίση τού λαού μας όλόκληρο τό Κ. Κ.Ε. σάν συγκρότημα δολοφόνων καί προδοτών. 

Τό βιβλίο αύτό στήν ούσία άποτελεί ένα σκληρό ντοκουμέντο πού ποέπει νά διαθασθή άπό τήν παραπαίουσα πολιτική. πνευματική καί κάθε άλλη ήγε σία τού τόπου μα ς πού πρέπει νά γίνει κτήμα ολων τών Ελλήνων καί ίδίως τών νέων στούς όποίους στρέφεται ό κομμουνισμός. μέ σκοπό νά τούς μεταβάλει σέ φονιάδες άλλά καί όργανα τών προδοτικών του έπιδιώξεων. '

Όπως τονίζει καί ό συγγραφέας οί Νέοι τής Ελλάδος θά πρέπει νά διαμορφώσουν ξεκάθαρη γνώμη. γιά τό ποιός είναι ό κομμουνισμός ύπό οίοδήποτε σχήμα καί προσωπείο καί άν έμφανίζεται. Οί νεκροί τής Ναούσσης δέν ζητούν έκδίκηση άλλά δικαίωση γιά τήν θυσία τους. 

Οί αγιοι αύτοί "Ελληνες πού σφαγιάσθηκαν άπο τά όργανα τού Κ.Κ.Ε. προσπαθούν άπό τόν τάφον τους νά προσφέρουν μιά άκόμη υπηρεσία στήν 'Ελλάδα καί τόν λαό της.

'Όταν αρχισα νά γράφω είς τόν «ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΒΟΡΡΑ» τό χρονικό τού ΜΕΓΑΛΟΥ ΜΑΚΕΛΛΕΙΟΥ ΤΗΣ ΝΑΟΥΣΣΗΣ άπέβλεπα σέ δυό στόχους. Κ.ατ άρχήν νά θυμίσω στό λαό μας τά έγκλήματα πού διέπραξε ό κομμουνισμός είς Βάρος τού τόπου καί έν συνεχεία νά άποτρέψω τό ίστορικό λάθος στό όποίο Βιαζόντανε νά φθάση ή πλειοψηφία τής Βουλής γιά νά άναγνωρίση σάν Εθνική Αντίσταση τούς πιό στυγνούς έγκληματίες πού γνώρισε ποτέ ό τόπος. Γράφοντας τό μαύρο χρονικό τής χαροκαμένης Νάουσας ήθελα νά Βοηθήσω κυρίως τούς νέους τής Ελλάδος γιά νά μάθουν άλήθειες, πού έντεχνα κρύβει ό κομμουνισμός καί οί συνοδοιπόροι του καί νά άποκαλύψω στό δύσμοιρο λαό μας τό πραγματικό προσωπείο έκείνων πού έμφανίζονται σήμερα σάν ήρωες, ένώ, καλώς έχόντων των πραγμάτων, θά έπρεπε τουλάχιστον νά μένουν στήν άφάνεια γιά νά μήν προκαλούν τήν όργή τών θυμάτων τους. 


Στό χρονικό αύτό έγραψα λιγώτερα άπο οσα συνέβησαν στήν αίματοβαμένη περιοχή τής μαρτυρικής Ναούσης. Απέφυγα ν άναφεθρώ στά όνόματα των σκληρών έκτελεστών πού τώρα θά τιμηθούν σάν «ήρωες» τής Εθνικής Αντίστασης. Δέν ήθελα νά τούς παραδώσω στήν περιφρόνηση καί στόν στιγματισμό, γιατί πίστεψα οτι ό χρόνος πού μεσολάβησε άπό τήν περίοδο πού διέπραξαν τά άπαίσια καί είδεχθή έγκλήματα τους θά τούς έχει φρονηματίση. Θά τούς έχει κάνει νά μεταμεληθούν γιά τίς πρωτοφανείς σέ άγριότητα έκτελέσεις άθώων συνανθρώπων τους μέ τούς όποίους δέν τούς χώριζε καμμιά προσωπική, οίκογενειακή ή οίκονομική διαφορά. 

Δέν κατονόμασα όμως τούς κατά παραγγελίαν δολοφόνους, γιατί πίστευα καί έξακολουθώ νά πιστεύω δτι οί έντολείς των. δηλαδή ή ήγεσία τού Κ.Κ.Ε. καί τού ΕΛΑΣ ήταν ύπεύθuνη γιά όσα συνέβησαν στή μαύρη έκείνη περίοδο. Γιά μένα οί αύτουργοί τών είδεχθών έγκλημάτων τής Ναούσης, τής Αρδαίας τού Μελιγαλά, τού Φεναιού, τού Γοματιού. τού Κιλκίς τής Αρναίας καί τών αλλων περιοχών πού σφαγιάσθηκαν ταπεινοί ανθρωποι άλλά ύπέροχοι.. Ελληνες, είναι καί αύτοί θύματα τού έγκληματικού μηχανισμού πού θέτει σέ έφαρμογή ό κουμμουνισμός, προκειμένου νά έπιτύχη τών στόχων του. 

Οί κατ έντολήν τού Κ. Κ. Ε. δολοφόνοι είναι διατεθειμένοι νά έκτελέσουν καί αύτούς άκόμη τούς γεννήτορας τους ΕΔΩ...

Τρίτη, 22 Αυγούστου 2017

Τα μέτωπα του παγκοσμίου πολέμου

Ενώ γίνεται προσπάθεια να δημιουργηθεί μία ισχυρή χερσαία αυτοκρατορία από την Κίνα, σε συνεργασία με τη Ρωσία και τη Γερμανία, η θαλάσσια ηγεμονική υπερδύναμη, οι Η.Π.Α., κάνουν τεράστια λάθη – με αποτέλεσμα να απειλείται πολύ σοβαρά η κυριαρχία τους στον πλανήτη.

Ανάλυση 


Η σύντομη μελέτη της ιστορίας αποδεικνύει ότι, μία από τις σταθερές εξελίξεις του δυτικού πολιτισμού ήταν οι συγκρούσεις μεταξύ των κυρίαρχων δυνάμεων της ξηράς και της θάλασσας – όπως της Αθήνας εναντίον της Σπάρτης, της Ελλάδας κατά της Περσίας, της Ρώμης εναντίον της Καρχηδόνας, της Αγγλίας κατά της Γαλλίας του Ναπολέοντα, των Η.Π.Α. εναντίον της Γερμανίας και της Ιαπωνίας κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς επίσης των Η.Π.Α. κατά της Σοβιετικής Ένωσης (πηγή: C. & L.V. Gave).


Ο νικητής των εκάστοτε συγκρούσεων ήταν κυρίως οι θαλάσσιες δυνάμεις, επειδή κυριαρχούν στο εμπόριο, χαρακτηριζόμενες συνήθως από πιο αποκεντρωμένες δομές – ενώ, αντίθετα, οι χερσαίες δυνάμεις αντιμετωπίζουν μεγαλύτερες δυσκολίες στις εμπορικές τους συναλλαγές, περιορίζουν τις ανθρώπινες ελευθερίες και συγκεντρώνουν την εξουσία σε λίγα χέρια (όπως η Γερμανία, ειδικά όσον αφορά την ΕΕ, η Ρωσία και η Κίνα σήμερα).


Περαιτέρω, ο πλανήτης σήμερα είναι χωρισμένος σε τρεις σημαντικές «ζώνες παραγωγής», η κάθε μία από της οποίες αντιπροσωπεύει το ένα τρίτο περίπου του παγκόσμιου ΑΕΠ:

(α) στη Βόρεια και Νότια Αμερική που κυριαρχείται από τις Η.Π.Α.,
(β) στην Ευρώπη που διεκδικείται από τη Γερμανία και τη Ρωσία – εάν δεχθούμε πως η Μ. Βρετανία, αποχωρώντας από την ΕΕ, «προσεγγίζει» πλέον τις Η.Π.Α. και
(γ) στην Ασία που κυριαρχείται από την Κίνα, η οποία είναι εκείνη η χώρα που αμφισβητεί πλέον τον παγκόσμιο ηγεμόνα, τις Η.Π.Α.
Στα πλαίσια αυτά η πιθανότερη «νέα έκδοση» του παλαιού δράματος, των πολέμων δηλαδή των μεγάλων δυνάμεων για την ηγεμονία του πλανήτη, φαίνεται να είναι η μάχη μίας κυριαρχούμενης από την Κίνα χερσαίας αυτοκρατορίας, εναντίον μίας θαλάσσιας υπερδύναμης ελεγχόμενης από τις Η.Π.Α. – όπου η Ευρώπη χωρίς ίσως τη Ρωσία θα αποτελέσει το μεγάλο βραβείο (ανάλυση), εν μέρει δε και η Αφρική.

Η χερσαία αυτοκρατορία τώρα, για να έχει τη δυνατότητα να κερδίσει τη μάχη, θα πρέπει να ελέγξει μία τεράστια ηπειρωτική μάζα – κάτι που θα απαιτούσε τη στενή σύνδεση των χωρών που τη συναποτελούν με σιδηροδρομικές γραμμές, με οδικές αρτηρίες, με δορυφόρους, με τηλεπικοινωνίες κοκ., έτσι ώστε να λειτουργεί μία οικονομία που δεν θα στηρίζεται στις θαλάσσιες οδούς. Κάτι τέτοιο δρομολογείται σήμερα από την Κίνα, η οποία προσπαθεί να συνδεθεί με ολόκληρη την Ασία και με την Ευρώπη, επενδύοντας τεράστια ποσά σε έργα υποδομής (ο δρόμος του μεταξιού).


Για να μπορέσει όμως η Κίνα να τα καταφέρει, θα χρειαστεί να πείσει δύο σημαντικές χώρες να μείνουν ουδέτερες: τη Ρωσία και τη Γερμανία. Ενδεχομένως επίσης μία λιγότερο σημαντική, τη Σαουδική Αραβία – η οποία όμως διαδραματίζει έναν πολύ σπουδαίο ρόλο τόσο στην πλούσια σε ενέργεια Μέση Ανατολή, όσο και σε σχέση με το δολάριο, ως το αποκλειστικό νόμισμα των ενεργειακών συναλλαγών.


Με απλά λόγια, τυχόν κατάρρευση του συστήματος των πετροδολαρίων (ανάλυση) θα προκαλούσε ένα καίριο πλήγμα στο δολάριο, το οποίο δέχεται ήδη επιθέσεις από την Κίνα, ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα – οπότε θα δημιουργούνταν τεράστια οικονομικά προβλήματα στις υπερχρεωμένες Η.Π.Α.


Η Ρωσία


Η Ρωσία τώρα είναι η κυριότερη «χερσαία γέφυρα» μεταξύ της Κίνας και της Ευρώπης – οπότε λογικά οι Η.Π.Α. θα έπρεπε να επιδιώξουν ένα είδος στρατιωτικής συμμαχίας μαζί της, για να αποτρέψουν τις επεκτατικές ενέργειες της Κίνας. Επομένως η επιβολή κυρώσεων και οι χρηματοπιστωτικές επιθέσεις των Η.Π.Α. εναντίον της Ρωσίας, οι οποίες ενορχηστρώνονται από το βαθύ αμερικανικό κράτος που αντιτάσσεται στην πολιτική του προέδρου Trump, δεν τις εξυπηρετούν καθόλου. Αντίθετα, ενισχύουν την προσέγγιση της Κίνας με τη Ρωσία – παρά το ότι η τελευταία φοβάται τη συνεργασία με μία ισχυρή δύναμη στα σύνορα της, τη δεύτερη παγκοσμίως όσον αφορά τις δαπάνες για εξοπλιστικά προγράμματα, με 192 δις $ έναντι σχεδόν 800 δις $ των Η.Π.Α. (γράφημα).

Το γεγονός αυτό θυμίζει το ιστορικό προηγούμενο της Γαλλίας η οποία, από την εποχή του καρδιναλίου Ρισελιέ και μετά είχε ως μοναδικό στόχο να καταστρέψει την αυστροουγγρική αυτοκρατορία – χωρίς να δίνει την απαιτούμενη σημασία στην άνοδο της Πρωσίας.


Η «σταυροφορία» της αυτή συνεχίσθηκε έως το 1919, όπου καταστράφηκε εντελώς η αυστριακή αυτοκρατορία με τη συνθήκη των Βερσαλλιών – η οποία όμως είχε ως αποτέλεσμα να γίνει ευάλωτη η Γαλλία, απέναντι σε τυχόν συμμαχία της Γερμανίας με τη Ρωσία ή/και εάν η Βρετανία αποχωρούσε από τα τεκταινόμενα στην Ευρώπη, όπως συνέβη το 1940 και ίσως σήμερα. Ας σημειωθεί εδώ πως ο βασικός πολιτικός στόχος των Αψβούργων ήταν η αποτροπή της συμμαχίας της Ρωσίας με τη Γερμανία – κάτι που δεν αντιμετώπισε σωστά η Γαλλία, τυφλωμένη από το μίσος της.


Ενδεχομένως λοιπόν να συμβαίνει κάτι ανάλογο σήμερα με τις Η.Π.Α., αν και υπάρχουν πολλές άλλες ερμηνείες της συμπεριφοράς τους – όπως η αντίθεση των αμερικανικών επιχειρήσεων στο να υπάρξει σύγκρουση με την Κίνα, λόγω των μεγάλων συμφερόντων τους εκεί, σε σύγκριση με τα ελάχιστα που έχουν στη Ρωσία. 

Μία τρίτη πιθανή εξήγηση είναι ο φόβος των Η.Π.Α. μήπως κυριαρχήσει η Ρωσία στη Μέση Ανατολή – με αποτέλεσμα να αυξηθεί κατακόρυφα η ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης και άρα η πολιτική επιρροή της Ρωσίας, να υπάρξει σημαντική άνοδος στις τιμές του πετρελαίου, να χάσουν πωλήσεις οι προμηθευτές όπλων των Η.Π.Α., της Γαλλίας και της Βρετανίας, για τους οποίους οι μεσανατολικές μοναρχίες αποτελούν μεγάλους πελάτες, να χαθούν οι συμβάσεις των δυτικών ενεργειακών κολοσσών κοκ.

Όποιες όμως και αν είναι οι αιτίες της υστερίας των Η.Π.Α. εναντίον της Ρωσίας, έχει καταστεί πλέον σαφές πως το συμφέρον της τελευταίας είναι να διαδραματίσει ενεργό ρόλο στις κινεζικές προσπάθειες, όσον αφορά τον περιορισμό της ισχύος της κυρίαρχης θαλάσσιας αυτοκρατορίας: των Η.Π.Α. Αυτό σημαίνει με τη σειρά του πως οι συναλλαγές μεταξύ της Ευρώπης και της Κίνας θα διευκολύνονται από τη Ρωσία – έτσι ώστε να μην είναι σε θέση η υπερδύναμη να τις διακόψει, αφού θα διενεργούνται από τους χερσαίους δρόμους που δεν θα κινδυνεύουν από το αμερικανικό ναυτικό.

Τυχόν δε συνεργασία της Ρωσίας με το Ιράν και το Κατάρ, θα μπορούσε να βοηθήσει την Κίνα να σπάσει το μονοπώλιο του δολαρίου, όσον αφορά τις συναλλαγές πετρελαίου, πόσο μάλλον όταν η Κίνα είναι πλέον ο μεγαλύτερος εισαγωγέας (γράφημα) – οπότε να απειλήσει τη θέση του ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, την οποία κατέχει τα τελευταία 100 χρόνια έχοντας αντικαταστήσει τότε τη στερλίνα.

Το τρένο με την ονομασία «Yuxinou» εκκινεί από τη δυτική Κίνα και καταλήγει στην πόλη Ντούισμπουργκ, κοντά στον ποταμό Ρήνο, διανύοντας μία απόσταση 11.000 χιλιομέτρων.


Η πιθανή απώλεια δε της προνομιακής θέσης του δολαρίου, το οποίο εξασφαλίζει μεταξύ άλλων τη μη χρεοκοπία των Η.Π.Α. όσα χρέη και αν συσσωρεύσουν, θα ήταν κρίσιμης σημασίας για τη χώρα, εάν όχι θέμα επιβίωσης της – αφού αποτελεί ένα τεράστιο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα της οικονομίας της, επιτρέποντας της εκτός από την ανεμπόδιστη χρηματοδότηση ελλειμμάτων και χρεών, τη διεξαγωγή επενδύσεων σε όλους τους σύγχρονους κλάδους.

Η Γερμανία


Περαιτέρω, η δεύτερη σημαντικότερη χώρα για την Κίνα είναι η Γερμανία, στην οποία επέτρεψαν ανόητα οι Η.Π.Α. να αναδειχθεί στον οικονομικό ηγεμόνα της ΕΕ – πόσο μάλλον όταν πρόκειται για ένα καθαρά ηπειρωτικό κράτος, το οποίο θα προτιμήσει να συμμετέχει στη χερσαία συμμαχία και όχι στη ναυτική.


Θεωρείται λοιπόν πολύ σωστά ότι, από πολιτικής πλευράς η Γερμανία θα αναπτύξει τη δική της διπλωματία, παύοντας να λαμβάνει εντολές από τις Η.Π.Α. – ενώ από οικονομικής άποψης η γερμανική βιομηχανία θα έχει απεριόριστη πρόσβαση στο να αναπτύξει τις σχέσεις της όχι μόνο με τη Ρωσία και την Κίνα, αλλά με όλες εκείνες τις χώρες που θα ενταχθούν στο νέο «δρόμο του μεταξιού».


Από τη γεωπολιτική οπτική γωνία, τα τεράστια λάθη που έκαναν οι Η.Π.Α. στη Μέση Ανατολή έχουν δημιουργήσει την εντύπωση στη Γερμανία πως θα επικρατήσει τελικά κάποιας μορφής ειρήνη, κάτω από έναν «ρωσοιρανικό» ζυγό – κάτι που, εφόσον συμμαχούσε με τη Ρωσία και καταργούσε τις αμερικανικές κυρώσεις εναντίον της, θα προσέφερε νέες αγορές στη βιομηχανία της, εξασφαλίζοντας της την περαιτέρω προμήθεια με ενέργεια σε βιώσιμες τιμές. Έτσι δεν θα χρειαζόταν να προστατεύει τις εισαγωγές πετρελαίου και φυσικού αερίου που χρειάζεται, με τη βοήθεια της θαλάσσιας αμερικανικής αυτοκρατορίας – ενώ θα απαλλασσόταν από την Τουρκία, η οποία θα βρισκόταν απομονωμένη από τη Ρωσία, το Ιράν και την Κίνα στο βάθος.

Αρκετά σημαντικά άτομα στη Γερμανία, στην οποία ο κ. Putin είναι πολύ πιο αγαπητός από τον κ. Trump (γράφημα), όπως ο πρώην καγκελάριος Scroeder, ασκούν πιέσεις για να συμμαχήσει η χώρα με τη Ρωσία – κάτι που διευκολύνουν επίσης ανόητα οι Η.Π.Α., επιτιθέμενες νομικά στις γερμανικές εταιρείες όπως στην Deutsche Bank και στη Volkswagen. Εν προκειμένω η Γαλλία του νέου προέδρου της δεν πρόκειται να φέρει αντίρρηση, έχοντας εξασφαλίσει τη θέση του υπαρχηγού στην Ευρώπη – ενώ η μοναδική δυτική χώρα που παραμένει πιστή στις Η.Π.Α. σήμερα είναι η Πολωνία, η οποία έχει υποφέρει τα πάνδεινα στο παρελθόν τόσο από τη Γερμανία, όσο και από τη Ρωσία.


Η Πολωνία λοιπόν, μαζί με την Ουγγαρία και την Τσεχία, θα μπορούσαν να είναι εκείνες οι χώρες που θα εγκαταλείψουν μελλοντικά την ΕΕ – αρκεί να τους εγγυηθούν οι Η.Π.Α. τη στρατιωτική τους ασφάλεια, κάτι που πρόσφατα υποσχέθηκε ο πρόεδρος Trump στη Βαρσοβία. Προφανώς όχι συμπτωματικά, αφού τυχόν απώλεια της Γερμανίας θα πρέπει να αντισταθμιστεί γρήγορα από την αυξημένη παρουσία της θαλάσσιας υπερδύναμης στις παραπάνω χώρες, καθώς επίσης στην Αυστρία, στη Λιθουανία – ενδεχομένως σε κάθε κράτος ανατολικά της Γερμανίας και δυτικά της Ρωσίας.


Αυτό ακριβώς έκαναν η Γαλλία και η Αγγλία όταν ήταν θαλάσσιες αυτοκρατορίες, με περιορισμένη όμως επιτυχία – αν και οι Η.Π.Α. εξακολουθούν να έχουν μεγάλα πλεονεκτήματα, επειδή η διακίνηση εμπορευμάτων δια θαλάσσης είναι φθηνότερη, αποτελεσματικότερη, ταχύτερη και πιο ελεγχόμενη, σε σχέση με τη χερσαία. Η Κίνα το γνωρίζει, οπότε προσπαθεί να επεκταθεί χωρίς να έλθει σε σύγκρουση με τις Η.Π.Α. – αν και η υπερδύναμη, ερχόμενη σε αντιπαράθεση με τη Ρωσία, κάνει ένα πολύ μεγάλο λάθος που ίσως τελικά της στοιχίσει την παγκόσμια ηγεμονία.


Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, έχουμε την εντύπωση πως οι Η.Π.Α. δεν θα χάσουν το παιχνίδι, αλλάζοντας κάποια στιγμή πολιτική και παύοντας να συγκρούονται με τη Ρωσία – ενώ, όσον αφορά την Ελλάδα που αποτελεί μία πολύ μεγάλη ναυτική εμπορική δύναμη, η συμμαχία της με την υπερδύναμη είναι προτιμότερη από την αντίστοιχη με τη Ρωσία, την Κίνα και τη Γερμανία. Λόγω της τελευταίας βέβαια, της Γερμανίας, που επιχειρεί να την υποδουλώσει οικονομικά – καθώς επίσης να εκμεταλλευτεί χωρίς κόστος το ενεργειακό της υπέδαφος και την εξαιρετικά σημαντική γεωπολιτική της θέση. Διαφορετικά ίσως θα είχε νόημα η συμμαχία με τη Ρωσία και την Κίνα – αφού θα μας προσέφερε αρκετά πλεονεκτήματα.


Ως εκ τούτου, με δεδομένη πλέον την υποστήριξη του ΔΝΤ στο θέμα της διαγραφής χρεών, σε αντίθεση με τη Γερμανία που θέλει να μετατρέψει την Ελλάδα σε μία άβουλη, φτωχή και αδιάφορη αποικία της (προφανώς δεν είναι το θέμα τα χρήματα), δεν πρέπει να πέσει σε μία νέα παγίδα – αφού ο εχθρός έχει πλέον αλλάξει και δεν είναι το Ταμείο, αλλά η πρωσική κυβέρνηση που συνεργάζεται τόσο με τη Ρωσία κρυφά, όσο και με την Κίνα, θέλοντας να ανεξαρτητοποιηθεί από τις Η.Π.Α.

Πηγή: "Analyst Team"

http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2017/08/blog-post_4708.html

http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Δευτέρα, 21 Αυγούστου 2017

Η αλήθεια για τα μνημόνια και το 4ο Ράιχ

Τα ηγεμονικά σχέδια της πρωσικής κυβέρνησης καλύπτονται πίσω από το ιδεολογικό πέπλο της ευρωπαϊκής ενοποίησης, έτσι ώστε να μην ενοχλούν – οπότε ο ευρωπαϊσμός της Γερμανίας είναι ουσιαστικά γερμανικός εθνικισμός, ενώ η πολιτική λιτότητας αποτελεί το όπλο για την οικονομική κατοχή των εταίρων της.

«Στην πραγματικότητα οι ναζί και οι σύμμαχοι τους αφιέρωσαν πάρα πολλά χρόνια στην αναζήτηση έξυπνων προγραμμάτων που θα προωθούσαν την οικονομική και πολιτική ενσωμάτωση των ευρωπαϊκών κρατών – προγράμματα που έχουν μία εντυπωσιακή ομοιότητα με το σημερινό σχεδιασμό της Ευρωζώνης» (πηγή).


Ανάλυση

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία σχετικά με το ότι, η Γερμανία είναι σήμερα η ισχυρότερη οικονομική και πολιτική δύναμη της Ευρώπης – ενώ δεν μπορεί να δρομολογηθεί τίποτα στην ήπειρο μας, χωρίς να το εγκρίνει προηγουμένως η καγκελαρία. Πριν από μερικά χρόνια άλλωστε το ίδιο το Spiegel είχε αναφερθεί στο θέμα, χρησιμοποιώντας τον τίτλο «Το 4ο Ράιχ» στο διαδίκτυο (πηγή), όπου έγραψε τα εξής:

«Ακούγεται παράλογο, επειδή η Ομοσπονδιακή Γερμανία είναι μία επιτυχημένη Δημοκρατία, χωρίς ίχνος εθνικοσοσιαλισμού, ενώ η Merkel είναι ούτως ή άλλως πέρα από κάθε αμφιβολία. Όμως, σχετικά με τη λέξη «Ράιχ» (αυτοκρατορία), θα μπορούσε κανείς να σκεφθεί. Σημαίνει κάτι περισσότερο από ένα εθνικό κράτος, σημαίνει μία περιοχή κυριαρχίας, μία επικράτεια με ένα κέντρο, το οποίο επιβάλλει κανόνες σε περισσότερες χώρες. Με βάση αυτόν τον ορισμό λοιπόν, θα ήταν λανθασμένο να αναφερόμαστε σε ένα γερμανικό Ράιχ στον τομέα της οικονομίας;«
Πρόσφατα τώρα το περιοδικό «Politico Europe», συνιδιοκτήτης του οποίου είναι η γερμανική εκδοτική εταιρεία «Axel Springer ΑΕ» (Bild, Welt κλπ.),περιέγραψε με κυνισμό γιατί η Ελλάδα είναι εκ των πραγμάτων αποικία της Γερμανίας (πηγή). Ανέφερε χαρακτηριστικά ότι, παρά τις προσπάθειες του πρωθυπουργού να επιτύχει τη διαγραφή χρεών της Ελλάδας, δεν είχε απολύτως καμία δυνατότητα να αντισταθεί στις επιθυμίες του Γερμανού «κυρίου» της αποικίας του – επειδή στην Ευρωζώνη τα δημόσια χρέη χρησιμοποιούνται σαν πολιτικό εργαλείο.

Δηλαδή, ως ένα μέσον επιβολής οικονομικής πειθαρχίας, με στόχο τον καταναγκασμό των κυβερνήσεων να ψηφίσουν και να εφαρμόσουν μέτρα λιτότητας, τα οποία ζημιώνουν το κοινωνικό κράτος – ενώ μειώνουν το ΑΕΠ αυξάνοντας τη σχέση Χρέος/ΑΕΠ, με αποτέλεσμα να υποδουλώνουν τη χώρα τους, καθιστώντας την απόλυτα εξαρτημένη από τη Γερμανία. Παράλληλα, οι εκάστοτε κυβερνήσεις υποχρεώνονται από τον «γερμανό κύριο» τους να «πουλούν» αυτά τα μέτρα στους Πολίτες των χωρών τους, ως απαραίτητες διαρθρωτικές αλλαγές ή μεταρρυθμίσεις – χωρίς να γίνεται φανερό ότι, ο πραγματικός στόχος είναι η οικονομική κατοχή τους.

Αργά ή γρήγορα άλλωστε οι Πολίτες κουράζονται, συνθηκολογούν και πείθονται πως δεν υπάρχει άλλος δρόμος – όπως συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα όπου το ποσοστό των κομμάτων, καθώς επίσης των ψηφοφόρων που τάσσονται υπέρ των μνημονίων, αυξάνεται συνεχώς. Κάποια στιγμή δε αυτοί που θα επιμένουν να αρνούνται να τα αποδεχθούν θα χαρακτηρισθούν γραφικοί, αφελείς, ταραξίες, δογματικά αντιδραστικοί ή/και άσχετοι – οπότε θα απομονωθούν εντελώς από την κοινωνία που θα σκύβει υπερήφανα το κεφάλι, θεωρώντας ως προνόμιο το να αποτελεί επαρχία της «Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους», αρκεί να επιβιώνει.

Όλα αυτά επεξηγούν εύκολα γιατί η Γερμανία αποφεύγει τις σοβαρές συζητήσεις περί μίας διαγραφής του ελληνικού χρέους – αδιαφορώντας για τις προσπάθειες των ελληνικών κυβερνήσεων, καθώς επίσης για τις υποσχέσεις που τους έχει δώσει στο παρελθόν. Με απλά λόγια, τα δημόσια χρέη αποτελούν στην ουσία τα δεσμά, με τα οποία τόσο η Ελλάδα, όσο και τα υπόλοιπα κράτη της Ευρωζώνης εμποδίζονται από το να αλλάξουν πορεία – κάτι που γνωρίζουν οι κυβερνήσεις, αλλά μάλλον δεν θέλουν να το πιστέψουν/αποκαλύψουν, ντρεπόμενες για το ρόλο τους ως έπαρχου του 4ου Ράιχ.

Άλλωστε, προφανώς η γερμανική κυβέρνηση δεν ανησυχεί μήπως χάσει ένα μέρος των 200 περίπου δις € που έχει δανειστεί η Ελλάδα από την Τρόικα – έναντι θηριωδών εγγυήσεων, όπως είναι η δημόσια περιουσία της (Υπερταμείο).

Πόσο μάλλον όταν μόλις το 28% του ποσού αυτού προέρχεται από εγγυήσεις που έχει δώσει η ίδια, χωρίς καν να διαθέσει πραγματικά χρήματα – όταν την ίδια στιγμή κερδίζει με τη βοήθεια της Ελλάδας τεράστια ποσά από τους τόκους δανεισμού της, από την υποτίμηση του ευρώ και από τα μυθικά πλεονάσματα του ισοζυγίου της, τα οποία πλησιάζουν τα 300 δις € ετησίως (όσο περίπου το δημόσιο χρέος μας). Ειδικά όταν ταυτόχρονα εμποδίζει τη χώρα μας να απαιτήσει τις πολεμικές επανορθώσεις – όπου, σύμφωνα με Γερμανούς ιστορικούς, οφείλει πράγματι στην Ελλάδα ποσά που υπερβαίνουν τα 300 δις €.


Η δημιουργία του 4ου Ράιχ

Συνεχίζοντας, παρά το ότι τα ευρωπαϊκά ΜΜΕ παραδέχονται δημόσια ότι, ο αποικιοκράτης της ηπείρου μας διαθέτει μία τόσο μεγάλη πολιτική ισχύ,θεωρούν πως ο ηγετικός ρόλος της Γερμανίας προέκυψε χωρίς να επιδιωχθεί, από μία σύμπτωση – οπότε πρόκειται για ένα τυχαίο Ράιχ, για μία αυτοκρατορία που δεν σχεδιάσθηκε ποτέ.

Ότι δημιουργήθηκε λοιπόν ενάντια στις επιθυμίες της Γερμανίας, παραδόξως λόγω ενός εσφαλμένου σχεδιασμού της Ευρωζώνης – ο οποίος (σχεδιασμός) επέτρεψε τυχαία στη χώρα, καθώς επίσης στους στενούς συμμάχους της (πρώην περιοχή του μάρκου), να ακολουθήσουν ακούσια μία νέα πολιτική μερκαντιλισμού, συσσωρεύοντας τεράστια πλεονάσματα εις βάρος όλων των εταίρων τους! Μεταξύ άλλων εκείνων των κρατών που υπερχρεώθηκαν, λόγω των δικών τους λαθών και της αλόγιστης σπατάλης των Πολιτών τους – παρά το ότι η πολιτική της ΕΚΤ που εδρεύει στη Φρανκφούρτη οδηγεί σε εντελώς διαφορετικά συμπεράσματα (ανάλυση).

Εν τούτοις δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως η «κατασκευή» του ευρώ, κυρίως με τη συμβολή της Γερμανίας, ωφελεί αναπόφευκτα περισσότερο τα ισχυρά εξαγωγικά κράτη, σε σχέση με εκείνα που προσανατολίζονται στην εσωτερική τους ζήτηση και αγορά – όπως, για παράδειγμα, οι Η.Π.Α. Επομένως δεν ήταν ούτε τυχαία, ούτε εσφαλμένη – αλλά προσχεδιασμένη και απόλυτα σωστή. Υπάρχουν δε πολλές αποδείξεις σχετικά με το ότι, ο ηγετικός ρόλος της Γερμανίας δεν προέκυψε από το πουθενά, αλλά πως ήταν το αποτέλεσμα ενός πολύ προσεκτικού σχεδιασμού που ακολούθησε η χώρα, ενεργητικά και συνειδητά, για πολλές δεκαετίες – εφαρμόζοντας μία επεκτατική στρατηγική μέσα και μέσω της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ο σχεδιασμός αυτός φαίνεται πολύ καθαρά από το άνοιγμα της Γερμανίας προς τη Ρωσία πριν την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, ιδίως όμως από την πολιτική της επανένωσης της – όπου μεταφέρθηκε ένα μέρος του παραγωγικού της μηχανισμού στις χώρες φθηνού εργατικού κόστους της ανατολικής Ευρώπης, αυξάνοντας τόσο την πολιτική της επιρροή, όσο και τα κέρδη της βιομηχανίας της. Ο ρόλος της δε στη διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας είναι αναμφισβήτητος – αν και χρησιμοποίησε ξανά τις Η.Π.Α. και το ΝΑΤΟ, λειτουργώντας ως συνήθως από το παρασκήνιο.

Ακόμη όμως και να δεχθούμε πως δεν ήταν έτσι ή να μη συνδέσουμε τη μεταπολεμική περίοδο με αυτή των ναζί που επιθυμούσαν την κατοχή της Ευρώπης (ζωτικός χώρος), ενώ είχαν λάβει τα μέτρα τους όταν διαπίστωσαν πως ηττήθηκαν (ανάλυση), θα ήταν ανόητο να πιστέψουμε πως η ασυμβίβαστη στάση της Γερμανίας, για παράδειγμα στο θέμα της πολιτικής λιτότητας, βασίζεται στην ιδεολογική της εμμονή και ισχυρογνωμοσύνη – μεταξύ άλλων αναρωτώμενοι ποιόν ωφελεί, όπου αναμφίβολα θα συμπεραίναμε ότι, πρώτα η Γερμανία και δευτερευόντως η Γαλλία ωφελούνται τα μέγιστα.

Ειδικότερα, τα «μέτρα διάσωσης» που επιβλήθηκαν στις χώρες της κρίσης, ωφέλησαν κυρίως τη Γερμανία και τη Γαλλία – αφού επρόκειτο ουσιαστικά για μία καλυμμένη διάσωση των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών οι οποίες, έχοντας κερδίσει τεράστια ποσά από το δανεισμό αδύναμων κρατών και ιδιωτών την προηγούμενη περίοδο, δεν ήθελαν να υποστούν τις συνέπειες της μη συνετής πολιτικής τους. Το γεγονός αυτό τεκμηριώνεται από πάρα πολλές διεθνείς αναλύσεις, οπότε δεν υπάρχει λόγος να επεκταθούμε παραπάνω.

Η Γερμανία και πάντοτε δευτερευόντως η Γαλλία, είναι επίσης οι χώρες που κερδίζουν από την υφαρπαγή των περιουσιακών στοιχείων των χρεοκοπημένων κρατών μέσω των καταναγκαστικών εθνικοποιήσεων, της εξαγοράς των τραπεζών κοκ. – με μεγαλύτερο παράδειγμα εκτός της Ελλάδας και της Πορτογαλίας την «επίθεση» των γαλλικών επιχειρήσεων στην Ιταλία, όπου τα τελευταία πέντε χρόνια εξαγόρασαν 177 ιταλικές εταιρείες για συνολικά 41,8 δις $ (πηγή: Bloomberg).

Δεν πρέπει δε να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι, η Γερμανία επιτρέπει στη Γαλλία να συμμετέχει στο «φαγοπότι», προστατεύοντας επίσης τις τράπεζες της – αφού γνωρίζει πολύ καλά πως έχει απόλυτη ανάγκη το γαλλογερμανικό άξονα, όπως κάποτε τον αντίστοιχο με την Ιταλία του Μουσολίνι, τουλάχιστον για ένα ορισμένο χρονικό διάστημα. Άλλωστε αυτός ήταν ο λόγος που υποστήριξε και χρηματοδότησε την εκλογή του προέδρου Macron – ο οποίος εξέπληξε πρόσφατα τους πάντες κρατικοποιώντας το μεγαλύτερο ναυπηγείο της χώρας παρά τις νεοφιλελεύθερες απόψεις του, εξαπατώντας την Ιταλία (πηγή: Handelsblatt).

Σε κάθε περίπτωση φαίνεται εδώ καθαρά πως η χρεοκοπημένη Ιταλία έχει προσφερθεί από τη Γερμανία στη Γαλλία – αφενός μεν για να ενισχυθεί ο γαλλογερμανικός άξονας, αφετέρου επειδή οι γαλλικές τράπεζες αποτελούν τους κυριότερους χρηματοδότες της Ιταλίας, με ένα ποσόν που υπερβαίνει συνολικά τα 400 δις €.

Το μεγάλο πρόβλημα βέβαια της γερμανικής Ευρώπης, το οποίο διαπιστώνεται ακόμη και εντός της Γερμανίας, είναι το τραπεζικό σύστημα– όπου όμως θεωρούμε ότι, η χώρα δεν θα διστάσει να χρησιμοποιήσει τις καταθέσεις των Πολιτών για την επίλυση του,κρίνοντας από τους νόμους που προγραμματίζει για τις τραπεζικές αναλήψεις (πάγωμα ή/και περιορισμός αναλήψεων πανευρωπαϊκά, δήθεν για να αποφευχθεί ο κίνδυνος Bank runs – πηγή).


Ο γερμανικός εθνικισμός ως ευρωπαϊσμός

Συνεχίζοντας, μέχρι στιγμής διαπιστώνεται μία σταδιακή, μεθοδική συγκέντρωση του ευρωπαϊκού κεφαλαίου και της παραγωγής στη Γερμανία, καθώς επίσης σε ορισμένα άλλα κράτη του πυρήνα της Ευρωζώνης – με αποτέλεσμα να αυξάνουν ακόμη περισσότερο οι ανισορροπίες μεταξύ των ισχυρών και αδύναμων χωρών της ηπείρου μας, οι οποίες αποβιομηχανοποιούνται εντελώς. Γνωρίζουμε βέβαια πως όλα αυτά, όπως τα περί 4ου Ράιχ, θα αντικρούονται με την επίκληση των θεωριών συνομωσίας – κάτι που υπόκειται στην κρίση των Πολιτών, οι οποίοι είναι αυτοί που τελικά αποφασίζουν τι είναι συνομωσία και τι όχι.

Στις διαδικασίες πάντως του «μετασχηματισμού» που συντελείται, ο οποίος δεν είναι ασφαλώς συνομωσιολογικός, διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο τα δομικά προβλήματα ορισμένων κρατών – χωρίς όμως να δίνεται η απαιτούμενη σημασία στο ότι, οι χώρες με τους περισσότερο εξελιγμένους μηχανισμούς, όπως η Γερμανία και η Γαλλία, ασφαλώς ωφελήθηκαν περισσότερο από την υιοθέτηση του κοινού νομίσματος. Επίσης από την κατάργηση των δασμών, οπότε είναι λογικό να έχουν αντιμετωπίσει καλύτερα και γρηγορότερα τα δομικά τους ελλείμματα, από ότι οι υπόλοιπες – επομένως να ευρίσκονται σε πλεονεκτική θέση.

Εν τούτοις, υπάρχουν δυνάμεις με οικονομική και πολιτική ισχύ, οι οποίες επιταχύνουν ενεργητικά αυτές τις διαδικασίες, προσαρμόζοντας τες στις δικές τους επιδιώξεις – διαδικασίες που περιγράφονται ως φυσιολογικός ενδοκαπιταλιστικός πόλεμος μεταξύ του κεφαλαίου στις χώρες του πυρήνα, καθώς επίσης του κεφαλαίου στην περιφέρεια, όπου φυσικά η έκβαση είναι προβλεπόμενη, νομοτελειακή (=τό δίκαιο του ισχυροτέρου).

Από τη συγκεκριμένη οπτική γωνία πάντως, η αντιπαράθεση μεταξύ του εθνικισμού και του ευρωπαϊσμού στις δημόσιες συζητήσεις είναι εντελώς εσφαλμένη – αφού στην πραγματικότητα η μία λέξη συμπληρώνει την άλλη, με την έννοια πως ο ευρωπαϊσμός είναι το τέλειο άλλοθι για τη Γερμανία. Η αιτία είναι το ότι, τα ηγεμονικά σχέδια της πρωσικής κυβέρνησης καλύπτονται πίσω από το ιδεολογικό πέπλο της ευρωπαϊκής ενοποίησης, έτσι ώστε να μην ενοχλούν – οπότε ο ευρωπαϊσμός της Γερμανίας, σε πλήρη αντίθεση με το δικό μας, είναι ουσιαστικά γερμανικός εθνικισμός στη χειρότερη του μορφή.

Με απλά λόγια η ΕΕ, η οποία δημιουργήθηκε για να καταπολεμηθεί ο εθνικισμός του περασμένου αιώνα που οδήγησε σε αιματηρούς πολέμους, αποτελεί το εργαλείο – μέσω του οποίου η Γερμανία κατάφερε να επιβάλλει τη νέα ευρωπαϊκή τάξη πραγμάτων που είχε επινοηθεί, καθώς επίσης σχεδιαστεί από τις εθνικοσοσιαλιστικές ιδεολογίες των δεκαετιών του 1920 και 1930 (όπως έχουμε αναφέρει στην εισαγωγή του κειμένου).



Η ομοιότητα δε της οικονομικής πολιτικής που έχει υιοθετήσει η Γερμανία, σε αντίθεση με τις υπόλοιπες καπιταλιστικές χώρες, με αυτήν του ναζιστικού καθεστώτος (ορθολογικός φιλελευθερισμός), είναι εξαιρετικά μεγάλη – βασιζόμενη στους οικονομολόγους εκείνης της εποχής που κατάφεραν να την καταστήσουν μία ισχυρή δύναμη. Σε κάθε περίπτωση, η ΕΕ όφειλε να εξελιχθεί σε ένα υπερεθνικό καπιταλιστικό σχήμα (project), το οποίο θα ήταν κατασκευασμένο έτσι ώστε να διοικείται από μία κεντρική εξουσία με ιεραρχική δομή – με τη Γερμανία στην κορυφή της (γράφημα: η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία του Γερμανικού Έθνους το 1789 – πατήστε επάνω για μεγέθυνση .

Στα πλαίσια αυτά μπορεί κανείς να παρομοιάσει τις πολιτικές (και οικονομικές) ελίτ των υπερχρεωμένων χωρών της περιφέρειας, οι οποίες στηρίζουν το ηγεμονικό σχέδιο της Γερμανίας ή/και συνεχίζουν να αποδέχονται την περαιτέρω ευρωπαϊκή ενσωμάτωση, με την εγχώρια αστική τάξη της εποχής της αποικιοκρατίας – με το τμήμα αυτό της κοινωνίας στις αποικίες (εθνική μπουρζουαζία), το οποίο συμμαχούσε με τους αλλοδαπούς επενδυτές, με τις πολυεθνικές εταιρείες, με τους τραπεζίτες και με τα ξένα στρατιωτικά συμφέροντα, διαφοροποιούμενο από όλους τους άλλους Πολίτες, για να αποκομίζει προσωπικά οφέλη.

Αυτό σημαίνει πως ένα μέρος των ελίτ και της μεσαίας τάξης μίας σύγχρονης αποικίας, όπως η Ελλάδα, υπηρετεί τα ξένα συμφέροντα με αντάλλαγμα έναν υποδεέστερο ρόλο εντός ενός κυρίαρχου ιεραρχικού συστήματος – το οποίο εξουσιάζεται από τη Γερμανία. Πολύ συχνά χωρίς να γίνεται αντιληπτό από το μεγαλύτερο μέρος αυτής της ομάδας που υπηρετεί τη Γερμανία, αφού πιστεύει ότι η ΕΕ, καθώς επίσης η Ευρωζώνη, αποτελούν μονόδρομο – με την έννοια της πλέον ορθολογικής επιλογής για τη χώρα της.


Ο γαλλογερμανικός άξονας

Περαιτέρω, από τη συγκεκριμένη οπτική γωνία η αναβίωση του γαλλογερμανικού μπλοκ αποτελεί μία ανησυχητική εξέλιξη – αφού σταθεροποιεί, εδραιώνει καλύτερα την εξουσιαζόμενη από τη Γερμανία Ευρώπη, ενώ «εκγερμανίζει» ακόμη περισσότερο την ήπειρο μας. Στο θέμα αυτό η ελληνική κυβέρνηση, η οποία έχει εναποθέσει τις ελπίδες της στον νέο πρόεδρο της Γαλλίας, κάνει μεγάλο λάθος – ερμηνεύοντας εσφαλμένα τις πραγματικές προθέσεις του.

Η εξέλιξη αυτή πάντως δεν διαχωρίζεται από τις αλλαγές στην παγκόσμια οικονομική πολιτική – επειδή, μέσω της κρίσης, η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση οδηγεί σε αυξημένες εντάσεις μεταξύ των διαφόρων υποομάδων του διεθνούς κεφαλαίου. Ακόμη περισσότερο, επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τις σχέσεις μεταξύ της Γερμανίας και των Η.Π.Α. – το δημόσιο και ιδιωτικό χρέος των οποίων έχει φτάσει στο αστρονομικό ύψος των 41 τρις $ ή στα 330.000 $ ανά νοικοκυριό (πηγή), οπότε ευρίσκονται σε πορεία παρακμής.

Για παράδειγμα, είναι γνωστή η κριτική που άσκησε ο πρόεδρος Trump στη Γερμανία, κατηγορώντας την για την πολιτική της φτωχοποίησης του γείτονα που εφαρμόζει – με αποτέλεσμα να αυξάνονται τα πλεονάσματα της εις βάρος των Η.Π.Α. Το ίδιο ισχύει και από την πλευρά της καγκελαρίου η οποία, με πρόσχημα ορισμένες τοποθετήσεις του αμερικανού προέδρου, ζήτησε τη δημιουργία μίας ισχυρότερης Ευρώπης – κάτι που έγινε δεκτό με μεγάλο ενθουσιασμό από τα γερμανικά κυρίως ΜΜΕ.

Βέβαια, ο σκοπός της κυρίας Merkel δεν είναι μία ισχυρότερη Ευρώπη, αλλά μία πιο δυνατή ηγεμονική Γερμανία, η οποία να μπορεί να ανταγωνίζεται τις υπόλοιπες μεγάλες δυνάμεις, έχοντας ανεξαρτητοποιηθεί από τις Η.Π.Α. – ενώ όλοι γνωρίζουμε πως για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο είναι απαραίτητο να υπάρξει ένας κοινός εχθρός.

Πριν την εκλογή του προέδρου Trump ο κοινός αυτός εχθρός ήταν η Ρωσία του κ. Putin, όπου τότε όλα τα γερμανικά ΜΜΕ τον είχαν τοποθετήσει στο στόχαστρο, επικαλούμενα τα προβλήματα της Ουκρανίας και την προσάρτηση της Κριμαίας – παρά το ότι η Γερμανία ήταν αυτή που πυροδότησε το πραξικόπημα του Κιέβου (άρθρο), στο οποίο συμμετείχαν φυσικά και οι Η.Π.Α.

Μετά την εκλογή όμως του προέδρου Trump, η καγκελάριος θεώρησε πιο αποτελεσματική την τοποθέτηση των Η.Π.Α. στη θέση του εχθρού της ΕΕ – αφού είχε προηγουμένως απομονωθεί η Ρωσία από την Ευρώπη, ενώ γνωρίζει τον κίνδυνο τυχόν συνεργασίας της υπερδύναμης με την αυτοκρατορία του Βορρά. Με δεδομένη πάντως την κλιμάκωση του παγκοσμίου ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού, η εδραίωση της γερμανικής κυριαρχίας στην οικονομία της Ευρώπης είναι απαραίτητη – κάτι που προϋποθέτει σήμερα την οικονομική σύγκρουση της μέσω της ΕΕ με τις Η.Π.Α.

Εν προκειμένω δεν είναι σωστό να υποτιμάει κανείς τη Γερμανία, γνωρίζοντας πως ηγείται μίας Ευρωζώνης των 338 εκ. ανθρώπων με ένα ΑΕΠ 9,5 τρις € (πηγή) και μίας ΕΕ των 508 εκ. με ΑΕΠ 16 τρις € ή 18 τρις $ (πηγή) – καθώς επίσης πως η μεγαλύτερη πληθυσμιακή ομάδα στις Η.Π.Α. είναι οι Γερμανοί, με περίπου 40 εκ. άτομα. Εκτός αυτού ότι, η κλιμακούμενη σύγκρουση της με την υπερδύναμη είναι σημαντική για την ίδια, αφού ενισχύει τον ηγετικό ρόλο της στην Ευρώπη.

Τέλος πως ο γερμανικός μερκαντιλισμός αποτελεί μία ειδική μορφή του οικονομικού εθνικισμού, η οποία περιγράφεται ως εξαγωγικός εθνικισμός ή οικονομικός ιμπεριαλισμός – στηριζόμενος στην (εσφαλμένη) πεποίθηση πως τα πλεονάσματα της Γερμανίας δεν οφείλονται στο μισθολογικό της dumping, αλλά στην ποιότητα των προϊόντων της, οπότε δεν πρόκειται για αθέμιτες εμπορικές πρακτικές (κάτι που ασφαλώς δεν ισχύει).

Συνεχίζοντας, για να μπορέσει η Γερμανία να ενισχύσει ακόμη περισσότερο την ηγεμονία της στην Ευρώπη, θα πρέπει να έχει υπό τον απόλυτο έλεγχο της τον τελευταίο θεσμό που δεν διοικείται άμεσα από Γερμανούς, αν και επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από την κεντρική της τράπεζα: την ΕΚΤ. Έχει βέβαια προηγηθεί η ίδρυση του ευρωπαϊκού νομισματικού ταμείου (ESM), του οποίου ηγείται ως συνήθως ένας Γερμανός – ενώ φαίνεται πως το πρώτο πειραματόζωο του θα είναι η Ελλάδα, αφού εκδιωχθεί το ΔΝΤ και ολοκληρωθεί η τρίτη δανειακή σύμβαση (Αύγουστος του 2018).

Δυστυχώς εδώ η ελληνική κυβέρνηση, ερχόμενη σε μετωπική σύγκρουση με το ΔΝΤ που χρησιμοποίησε/εκμεταλλεύθηκε πονηρά η Γερμανία το 2010 για να αφομοιώσει και να υιοθετήσει τις μεθόδους του, χωρίς να προκαλέσει την οργή των εταίρων της, παίζει ξεκάθαρα το δόλιο παιχνίδι της καγκελαρίου – ελπίζοντας πως δεν το κάνει συνειδητά, αφού διαφορετικά θα επρόκειτο για εθνική προδοσία εκ μέρους της. Ας μην ξεχνάμε πως μόνο το ΔΝΤ σήμερα τάσσεται υπέρ της διαγραφής του δημοσίου χρέους μας, χαρακτηρίζοντας το σωστά ως εξαιρετικά μη βιώσιμο – οπότε αυτό μας εξυπηρετεί και όχι ο νούμερο ένα εχθρός της Ελλάδας, ο κ. Σόιμπλε.

Από την άλλη πλευρά βέβαια το ΔΝΤ, οι Η.Π.Α. επομένως, συμπεριφέρεται εντελώς ανόητα, έχοντας πέσει στην παγίδα της Γερμανίας που δήθεν επιμένει στην παραμονή του στο ελληνικό πρόγραμμα, για να μη γίνουν αντιληπτές οι προθέσεις της – οι οποίες ήταν ακριβώς οι ίδιες από την αρχή (2010). Ίσως όμως να είναι το αποτέλεσμα του ότι, η επικεφαλής του Ταμείου είναι γαλλίδα – οπότε έχει εντελώς διαφορετικές σκοπιμότητες.

Για να θέσει τώρα η Γερμανία υπό τον άμεσο έλεγχο της την ΕΚΤ (πηγή), την καρδιά του χρηματοπιστωτικού συστήματος της Ευρωζώνης με απίστευτα μεγάλες δικαιοδοσίες και τρομακτική ισχύ, θα πρέπει να δώσει κάτι ως αντάλλαγμα στη Γαλλία – όπου, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, το αντάλλαγμα αυτό θα είναι η ηγεσία του Ευρωπαϊκού Υπουργείου Οικονομικών που θέλει να δημιουργήσει ο πρόεδρος Macron.

Με αυτήν την κίνηση, η οποία προβλέπεται για το 2019, η Γερμανία θα βρεθεί οριστικά στην κορυφή της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής, με ένα πανίσχυρο εργαλείο μονοπωλιακά στα χέρια της (ΕΚΤ) – δευτερευόντως η Γαλλία, με το υπουργείο οικονομικών που θα ελέγχει τα στοιχεία/προϋπολογισμούς/στατιστικές όλων των κρατών της νομισματικής ένωσης, επιβάλλοντας τους ότι θέλει.

Η στρατιωτική πλευρά

Περαιτέρω, αρκετοί ισχυρίζονται ότι, η Γερμανία δεν αποτελεί πραγματικό κίνδυνο για την Ευρώπη και τον πλανήτη, επειδή μπορεί μεν να είναι οικονομικά ισχυρή, αλλά στρατιωτικά είναι εξαιρετικά αδύναμη – ακόμη και σε σχέση με τη Γαλλία, πόσο μάλλον με τις Η.Π.Α., καθώς επίσης με τις άλλες δύο μεγάλες δυνάμεις (Ρωσία και Κίνα). Εν τούτοις δεν κατανοούν πόσο εύκολα μπορούν οι μεγάλες βιομηχανίες της να παράγουν στρατιωτικό εξοπλισμό – όπως έχει τεκμηριωθεί από την περίοδο που προηγήθηκε του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου.

Δεν γνωρίζουν ούτε το ότι, η Γερμανία δεν επιδιώκει μόνο τον οικονομικό έλεγχο της Ευρώπης – αφού σχεδιάζει ήδη μία ευρύτερη ευρωπαϊκή «συνεργασία» στον στρατιωτικό τομέα, φυσικά κάτω από τη δική της κυριαρχία. Αυτό τουλάχιστον συμπεραίνεται από την έρευνα του «Foreign Policy», σύμφωνα με την οποία η Γερμανία προετοιμάζει σιωπηλά έναν ευρωπαϊκό στρατό υπό την ηγεσία της (πηγή).

Ανακοίνωσε δε πως μαζί με δύο ευρωπαίους συμμάχους της, την Τσεχία και τη Ρουμανία, θα προωθήσει τη δημιουργία ενόπλων δυνάμεων υπό την ηγεσία του δικού της στρατού – ακολουθώντας τα βήματα των δύο ταξιαρχιών της Δανίας, η μία εκ των οποίων προσχώρησε ήδη σε ένα τμήμα του γερμανικού στρατού (DSK), ενώ η άλλη έχει ενσωματωθεί στην 1η θωρακισμένη μεραρχία (πηγή).

Απλούστερα, η Γερμανία ελέγχει ήδη τις ένοπλες δυνάμεις τεσσάρων κρατών ενώ, σύμφωνα με το «Foreign Policy», έχει στόχο να επεκταθεί σε ακόμη περισσότερες χώρες. Εύλογα βέβαια αφού, εάν η χώρα θέλει να ανεξαρτητοποιηθεί από τις Η.Π.Α., θα πρέπει να αποκτήσει στρατιωτική ισχύ – όπου φαίνεται ότι χρησιμοποιεί ως πρόσχημα την αντίθεση της με την κυβέρνηση του προέδρου Trump, παύοντας να προωθεί την ολοκλήρωση του ΝΑΤΟ με το οικονομικό σκέλος του (ανάλυση).

Παράλληλα οχυρώνεται απέναντι στη Ρωσία, την οποία θεωρεί ως το αντίπαλο δέος στην Ευρώπη – αφαιρώντας της μεθοδικά συμμάχους από τις χώρες της ανατολικής Ευρώπης, με τη βοήθεια της οικονομικής της δύναμης. Ουσιαστικά εξαγοράζει κατά κάποιον τρόπο την εθνική τους κυριαρχία, όπως στην περίπτωση της Ελλάδας, προσφέροντας τους οικονομικά ανταλλάγματα (επιδοτήσεις, δάνεια κλπ.) – τα οποία δεν επιβαρύνουν μόνο την ίδια αλλά όλες τις άλλες χώρες της Ευρωζώνης και της ΕΕ, εν αγνοία των Πολιτών τους.

Φυσικά η Ρωσία το γνωρίζει, ενώ προσπαθεί να το αντιμετωπίσει με τη βοήθεια του όπλου της ενέργειας που έχει στη διάθεση της – από την οποία δεν εξαρτώνται μόνο οι χώρες της ανατολικής Ευρώπης αλλά, επίσης, η Γερμανία. Εν τούτοις η καγκελάριος αναζητεί εναλλακτικές δυνατότητες – εκμεταλλευόμενη μεταξύ άλλων την ανάγκη των Η.Π.Α. να πουλήσουν υγροποιημένο φυσικό αέριο στην Ευρώπη, ενώ θεωρεί ως μία επί πλέον δυνατότητα της την εξόρυξη ενέργειας από τις αποικίες της: την Ελλάδα και την Κύπρο.

Τέλος, η Γερμανία εκμεταλλεύεται την αντίθεση των Ευρωπαίων Πολιτών με τις Η.Π.Α., καθώς επίσης την πεποίθηση τους πως η Ευρώπη πρέπει να έχει το δικό της αμυντικό μηχανισμό – ένοπλές δυνάμεις δηλαδή όπως τα άλλα κράτη, οι οποίες να μπορούν να την προστατεύουν. Στα πλαίσια αυτά το μεταναστευτικό πρόβλημα διαδραματίζει το δικό του ρόλο – διευκολύνοντας τις αποφάσεις.
Επίλογος

Η παραπάνω ανάλυση στηρίχθηκε σε ένα ξένο άρθρο, στο οποίο υπάρχουν πηγές άλλων ερευνών (T. Fazi) – καθώς επίσης σε πολλές παλαιότερες δικές μας που συμβαδίζουν με αυτές τις απόψεις, αναφερόμενες στους συνδέσμους. Εν προκειμένω φαίνεται καθαρά πως το πρόβλημα των χωρών της ευρωπαϊκής περιφέρειας και όχι μόνο δεν είναι το ευρώ ή η ΕΕ, αλλά η Γερμανία – ο πραγματικός εχθρός της Ευρώπης. Το γεγονός αυτό σημαίνει ότι, μπορεί κανείς να τάσσεται υπέρ της Ευρωζώνης και της ΕΕ, όπως άλλωστε εμείς, αλλά πρέπει να συμπεριλαμβάνει πια στις σκέψεις του το γερμανικό κίνδυνο – ο οποίος θα γίνεται όλο και μεγαλύτερος.

Σε κάθε περίπτωση δεν υπάρχει καμία αμφιβολία σχετικά με το ότι, βιώνουμε έναν ενδοευρωπαϊκό οικονομικό πόλεμο – στον οποίο ορισμένες χώρες, όπως η Ελλάδα και η Πορτογαλία, έχουν ήδη ηττηθεί, μετατρεπόμενες σε γερμανικές επαρχίες με κατοχικές πολιτικές ηγεσίες. 


Άλλες χώρες, όπως η Ισπανία και η Ιταλία, ευρίσκονται στα πρόθυρα – ενώ ακόμη και κάποιες που ήταν στο παρελθόν ισχυρές, όπως η Φινλανδία, δεν μπορούν πλέον να αντισταθούν.

Ο οικονομικός πόλεμος δεν είναι βέβαια μόνο ενδοευρωπαϊκός, αφού είναι ολοφάνερη η σύγκρουση της γερμανικής Ευρώπης με τις Η.Π.Α. και με τη Ρωσία – κρίνοντας από την πρόσφατη ανακοίνωση της Κομισιόν για την επιβολή μέτρων εναντίον των Η.Π.Α., καθώς επίσης από το ότι οι κυρώσεις της υπερδύναμης εις βάρος της Ρωσίας, θεωρούνται από τους Γερμανούς ως οικονομικός πόλεμος εναντίον της Ευρώπης, λόγω των οικονομικών αδυναμιών της (πηγή). 


Η Κίνα συμμετέχει επίσης στον πόλεμο, ενώ τόσο η Ευρώπη, όσο και οι Η.Π.Α. προσπαθούν να εμποδίσουν την επέκταση της, υιοθετώντας μέτρα προστασίας τους – χωρίς να μπορεί κανείς να προβλέψει τις εξελίξεις.

Αυτό που πρέπει όμως να μας απασχολεί ως Έλληνες είναι η δημιουργία του 4ου Ράιχ στην Ευρώπη – καθώς επίσης ο σκοπός που εξυπηρετούν τα μνημόνια, ανεξάρτητα από το εάν η υπερχρέωση και η χρεοκοπία της πατρίδας μας οφείλεται σε δικά μας λάθη ή στην παγίδα που μας τοποθέτησε η Γερμανία. Το γεγονός βέβαια ότι είμαστε πια δεμένοι χειροπόδαρα, ενώ θα αποτελέσουμε ξανά το πειραματόζωο της Γερμανίας μετά τη λήξη της τρίτης δανειακής σύμβασης, για να δοκιμασθεί η λειτουργία του Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου, δεν μας επιτρέπει μεγάλη αισιοδοξία.

Εν τούτοις, είναι προτιμότερο να βλέπουμε την αλήθεια κατάματα, όσο οδυνηρή και αν είναι, παρά να εθελοτυφλούμε – αφού μόνο τότε μπορεί να βρεθεί κάποια λύση στα προβλήματα μας, η οποία σήμερα δεν φαίνεται να υπάρχει. Ολοκληρώνοντας, όταν αναφερόμαστε στη Γερμανία και στα σχέδια της δεν εννοούμε ποτέ τους Πολίτες της, αλλά το βαθύ βιομηχανικό κράτος που την κυβερνάει – το οποίο άλλωστε την οδήγησε σε δύο παγκοσμίους πολέμους, από τους οποίους υπέφεραν και οι ίδιοι οι Γερμανοί.

Πηγή


http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

Τζόρτζ Φρίντμαν: Η Κατάρρευση της Ρωσίας γύρω στο 2020, με τους δικούς μας !...Βίντεο!..

Τζόρτζ Φρίντμαν: Η Κατάρρευση της Ρωσίας γύρω στο 2020, και...η ευκαιρία της Πολωνίας να επιτεθεί στη Ρωσία με την βοήθεια των ΗΠΑ....και των (ρώσσων) Εβραίων 

Τρομακτικά βασανιστήρια, διαμελισμοί και εκσπλαχνισμοί κρατουμένων είναι μερικές από τις πράξεις των μπολσεβίκων. Μέθοδοι απάνθρωπης σφαγής εκατομμυρίων χριστιανών στην κατακτημένη από τους μπολσεβίκους Ευρώπη που βασίζονταν στα διδάγματα του Ταλμούδ για να μεγιστοποιήσουν τον τρόμο και το βασανιστήριο. Οι φόνοι που διαπράχθηκαν από τους μπολσεβίκους και τους σαδιστές συνεργούς τους πραγματοποιούνταν με τρόπο τελετουργικό σύμφωνα με τις αρχές του Ταλμούδ.
Χοντορκόφσκι: «Στόχος η ανατροπή του συστήματος που ενσαρκώνει ο Πούτιν» για να γίνει η Ρωσσία η χαρά του χρυσοθήρα!.. Όπως το 1990, όλες τις βιομηχανίες της μοίρασαν στους ΕΒΡΑΙΟΥΣ!...Οι Εβραίοι του ΚΚΣΕ!.

ΑΣΑΝΤ: Οι ΗΠΑ θέλουν μαριονέτες, όχι ανεξάρτητους ηγέτες! Γι’ αυτό έχουν πρόβλημα & με τον Πούτιν
Στην πραγματικότητα, η Δύση έχει μία ακόμη επιλογή.. να σχηματίσουν την εμπροσθοφυλακή μιας δυτικής επέμβασης σε ρωσικό έδαφος.

Central Asia is a vast region running between the Caspian Sea and the Chinese border. It is primarily Muslim and therefore, as we have seen, was part of the massive destabilization that took place in the Muslim world after the fall of the Soviet Union. By itself it has some economic value, as a region with energy reserves. But it has little strategic importance to the Russians — unless another great power was to dominate it and use it as a base against them. If that were to happen, it would become enormously important. Whoever controls Kazakhstan would be a hundred miles from the Volga, a river highway for Russian agriculture.

http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017

Όταν η σιωπή γίνεται εργαλείο χειραγώγησης και ελέγχου: Ποιοί χρηματοδοτούν τις ΜΚΟ;

Τραπεζίτες, πολυεκατομμυριούχοι, υπερεθνικοί -καθότι το χρήμα δεν έχει πατρίδα- μια βρόμικη ελίτ που επιδιώκει μέχρι σήμερα με πείσμα να καταργήσει τη λαϊκή κυριαρχία των κρατών, να ισοπεδώσει την εθνική τους ταυτότητα με δήθεν πολυπολιτισμικές κοινωνίες, χειρότερες και από τον Πύργο της Βαβέλ, προκειμένου να μην καταλαβαίνει κανένας κανέναν 


O πρόσφατα αποθανών (σε ηλικία 101 χρόνων) πατριάρχης της θρυλικής οικογένειας των Ροκφέλερ και ένας από τα φερόμενα μέλη της αιμοσταγούς «παγκόσμιας κυβέρνησης», Ντέιβιντ Ροκφέλερ, αποκάλυπτε το 1991 τα σχέδιά του για τη Νέα Παγκόσμια Τάξη και την Υπερκυβέρνηση των ελίτ και των τραπεζιτών όπως την οραματιζόταν. 

Σ’ ένα βίντεο που αφέθηκε να διαρρεύσει, φέρεται να δηλώνει: «Είμαστε ευγνώμονες στην Washington Post, τους New York Times, το περιοδικό Time και άλλους μεγάλους εκδοτικούς οίκους, των οποίων οι διευθυντές έχουν παρακολουθήσει τις συναντήσεις μας και σεβάστηκαν τις υποσχέσεις τους για διακριτικότητα για σχεδόν σαράντα χρόνια…» (!) 

Και παρακάτω εξηγεί τους λόγους: «Θα ήταν αδύνατο για μας να αναπτύξουμε το σχέδιό μας για τον κόσμο, αν είχαμε υποστεί τα φώτα της δημοσιότητας κατά τη διάρκεια αυτών των ετών. Όμως, ο κόσμος είναι πιο ώριμος τώρα και έτοιμος να βαδίσει προς μια παγκόσμια κυβέρνηση. Η υπερεθνική κυριαρχία μιας πνευματικής ελίτ και των τραπεζιτών είναι σίγουρα προτιμότερη από την εθνική παραδοσιακή διακυβέρνηση που ασκείται εδώ και αιώνες». 

Τραπεζίτες, πολυεκατομμυριούχοι, υπερεθνικοί -καθότι το χρήμα δεν έχει πατρίδα- μια βρόμικη ελίτ που επιδιώκει μέχρι σήμερα με πείσμα να καταργήσει τη λαϊκή κυριαρχία των κρατών, να ισοπεδώσει την εθνική τους ταυτότητα με δήθεν πολυπολιτισμικές κοινωνίες, χειρότερες και από τον Πύργο της Βαβέλ, προκειμένου να μην καταλαβαίνει κανένας κανέναν. 

Και όταν το χάος πρυτανεύσει, θα έρχεται ως μεσσίας η «παγκόσμια κυβέρνηση» για να καθαρίζει και να αποταμιεύει το λαβείν και τα αργύρια από τις σπονδές αίματος των λαών. H σιωπή, λοιπόν, ήταν, είναι και παραμένει το κοινό μυστικό του κάθε συνωμότη και κατεργάρη. Του κάθε δολοπλόκου. Αυτάδελφες της σιωπής, η ανοχή, η συνενοχή και η αισχύνη. 

To όνειδος για κάθε ανθρώπινο ον. Να γνωρίζει, αλλά να σιωπά υπέρ των συμφερόντων μιας δράκας γερακιών που θέλουν να καθορίζουν τις τύχες των λαών, να κινούν τις μαριονέτες και τους αχυρανθρώπους τους, όπως θέλουν και όποτε θέλουν. Να ισοπεδώνουν πόλεις, να διαλύουν έθνη, να επιβάλλουν πραξικοπήματα, να δολοφονούν στο όνομα της δημοκρατίας.

Tα εγκλήματα πολέμου, όπως η βίαιη δημογραφική αλλοίωση αυτόχθονων πληθυσμών, βαφτίζονται ως «σεβασμός ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και οι κουβαλητοί έποικοι ως ισότιμοι πολίτες, έστω και αν κατακρατούν με τη δύναμη των όπλων τα σπίτια και τις περιουσίες των νόμιμων ιδιοκτητών. 

Ξανά στο κρεβάτι του Προκρούστη… 

H Kύπρος, το μικρό αυτό μαργαριτάρι της Ανατολικής Μεσογείου, κινδυνεύει εκ νέου να βρεθεί κάτω από τις μυλόπετρες των γεωπολιτικών και γεωστρατηγικών συμφερόντων. Θα βρεθεί ξανά στο κρεβάτι του Προκρούστη, καθότι δεν έπαψε ποτέ να βρίσκεται στους σχεδιασμούς των κορυφαίων αυτών λησταρχών. Για την ιστορία, να αναφέρουμε ότι ο Ντ. Ροκφέλερ, του οποίου η ανάμειξη ως τραπεζίτη με το international banking τον έφερε στο κατώφλι παγκόσμιων ηγετών, ίδρυσε το 1973 ένα κλαμπ κορυφαίων πολιτικών και επιχειρηματιών από τη Βόρεια Αμερική (ΗΠΑ και Καναδά), την Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ιαπωνία, με στόχο την ενίσχυση της συνεργασίας μεταξύ των τριών αυτών πόλων. 

Τα 350 περίπου μέλη της Trilateral Commission συναντώνται κάθε φθινόπωρο και στα τραπέζια της τίθενται όλα τα ζητήματα που απασχολούν την παγκόσμια οικονομία και την πολιτική, με τις αποφάσεις που παίρνονται να καθορίζουν τις κατευθύνσεις της διεθνούς πολιτικοοικονομικής σκηνής. 

Οι άλλες δύο οικουμενικές λέσχες στις οποίες συναντώνται οι μεγάλοι της πολιτικής και της οικονομίας είναι το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ και η Λέσχη Mπίλντερμπεργκ. Στην Κύπρο προφανώς κάποιοι να θεωρούν το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ ως μιαν αθώα οργάνωση, η οποία ασχολείται μόνο με τρέχοντα οικονομικά ζητήματα. Οικονομία και πολιτική είναι σφικτοδεμένες εδώ και αιώνες και η πρώτη καθορίζει τη δράση της δεύτερης. 

Να υπενθυμίσουμε πως ο απερχόμενος ειδικός σύμβουλος του Γ.Γ. του ΟΗΕ για το Κυπριακό, Εσπεν Μπαρθ Έιντε, είναι ένα από τα εξέχοντα στελέχη του Φόρουμ. Ήταν αυτός που διοργάνωσε τη μετάβαση Αναστασιάδη-Ακιντζί στην τελευταία σύναξη της συνόδου στο Νταβός της Ελβετίας τον περασμένο Γενάρη, με τον κατοχικό ηγέτη να αναβαθμίζεται ως ισότιμος ηγέτης και όχι ως ο εγκάθετος της Τουρκίας στα κατεχόμενα κυπριακά εδάφη. 

Οι αμαρτωλές Μ.Κ.Ο και η δράση τους 

Πίσω από μυστικές οργανώσεις, κλειστές λέσχες και μυστικά κονδύλια, τα οποία καμιά κυβέρνηση δεν έχει τη διάθεση να ερευνήσει, ακολουθεί ένα τσούρμο Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (οι λεγόμενες και NGO). Δεκάδες χιλιάδες ανά την υφήλιο καλούνται να κάνουν τη βρόμικη δουλειά και να προετοιμάσουν το έδαφος σύμφωνα με την πολιτική της ελίτ των πολυεκατομμυριούχων, όπως την περιέγραψε ο Ντέιβιντ Ροκφέλερ, πως «οι λαοί δεν πρέπει να έχουν εθνικές κυβερνήσεις, αλλά να ελέγχονται από μια παγκόσμια κυβέρνηση»

Στην Κύπρο είδαμε πώς λειτούργησαν κάποιες Μ.Κ.Ο. την περίοδο 2001-2004, όταν οι Αμερικανοί, οι Βρετανοί και οι Τούρκοι, σε συνεργασία με την τότε κυβέρνηση της Ελλάδας, αλλά και πολιτικούς στη Λευκωσία συνέγραψαν και προωθούσαν λυσσαλέα το ρατσιστικό και φιλοτουρκικό σχέδιο Ανάν. Ήταν την εποχή εκείνη που Κύπριοι πολιτικοί ή φερόμενοι ως παράγοντες της κυπριακής κοινωνίας έτρεχαν σαν τις μύγες στο μέλι για να συμμετάσχουν σε αμερικανόπνευστα σεμινάρια, προκειμένου να δασκαλευτούν και να πεισθούν πως για τη μη λύση του Κυπριακού ευθύνεται η ε/κ πλευρά. 

Για να εμπεδώσουν την πολιτική παράνοια πως από ένα διεθνές πρόβλημα εισβολής και κατοχής, το Κυπριακό μεταλλάχθηκε σε ψυχολογικό ζήτημα ή ακόμα και ως «κατάλοιπο σοβινισμού και εθνικισμού» των Ε/κ. 

Ήταν τότε που η USAID, μέσω της αμαρτωλής UNOPS, άνοιγε τον πακτωλό εκατομμυρίων δολαρίων για να χρηματοδοτήσει ΜΚΟ που, σαν έτοιμες από καιρό, διαφήμιζαν το εκτρωματικό σχέδιο Ανάν. Και αντί να δουν οι επαΐοντες ποιοι και γιατί επώαζαν το αυγό του φιδιού, κατηγορούσαν τους γνήσιους πατριώτες Ε/κ ως τους «εχθρούς της λύσης». Μέχρι και οργάνωση για την ευημερία των γαϊδουριών είδαμε να εκκολάπτεται και να σέρνει τον χορό υπέρ του σχεδίου. 

Ο εκκωφαντικός ήχος των αργυρίων, η πλύση εγκεφάλου στα αμερικανόπνευστα σεμινάρια, τα σούρτα φέρτα σε ξένες πρεσβείες, προφανώς θα έκρυβαν από το οπτικό τους πεδίο, τους κινδύνους που περνούσε τότε η μικρή και ανυπεράσπιστη Κύπρος. Λυσσαλέα η προπαγάνδα τους. Αδυσώπητος το μίσος εναντίον όσων δεν υπέκυπταν στο ιμπεριαλιστικό φιλοτουρκικό σχέδιο Ανάν. Και σαν αφιονισμένες Ηρωδιάδες έσπευδαν να στηλιτεύσουν, να κτυπήσουν τους διαφωνούντες. 

Από την άλλη κόρδωναν με τον τίτλο που τους έδωσαν οι Αμερικανοβρετανοί ως οι opinion leaders ( διαμορφωτές της κοινής γνώμης), που θα έπειθαν τον κάθε «ξεροκέφαλο» Ε/κ να αποδεχθεί την τελεσίδικη ποινή της πατρίδας του. 

Τα WIKILEAKS τούς κατέγραψαν … 

Χάρη στον ιστότοπο WIKILEAKS (του οποίου ο δημιουργός διώκεται ακόμη από τους διεθνείς συνωμότες, παρά την πρόσφατη δικαίωσή του από δικαστήριο της Σουηδίας), διαβάσαμε ποιοι εν Κύπρω πολιτικοί κλωθογύριζαν σε ξένες πρεσβείες και έπαιρναν οδηγίες. Και υπάρχουν καταγεγραμμένα έγγραφα και τεκμήρια πώς δρούσαν υπογείως και σε διατεταγμένη για να περάσει το αντικυπριακό σχέδιο Ανάν. Ευτυχώς o λαός διαισθάνθηκε τους κινδύνους. Απ’ όλα τα κομματικά, πολιτικά σχήματα, φούντωσε και συμπαρέσυρε όσους επιβουλεύονταν το μέλλον του. Σήμερα αυτό το ποτάμι αφουγκράζεται και αναμένει. Ετοιμάζει την ορμητική πορεία του να γκρεμίσει τα «κάστρα» και τις εφήμερες «καρέκλες» όσων νομίζουν πως με τεμενάδες υπέρ των Αμερικανοβρετανών, των κάθε Έιντε, Ντάουνερ και ντε Σόττο, των κάθε Ερντογάν, Τσαβούσογλου και της κάθε μαδημένης αλεπούς στη Γηραιά Αλβιώνα, μπορούν να τον ξεγελάσουν με σχέδια που θα δένουν πεισθάγκωνα την Κύπρο στο άρμα της Τουρκίας και του κάθε ιμπεριαλιστή. 

Πού να βρίσκεται, άραγε, σήμερα ο Κόφι Ανάν, ο οποίος ήθελε να ακυρώσει τα ψηφίσματα 541 και 550, στα οποία η παρανόμως ανακηρυχθείσα «ΤΔΒΚ» κατεγράφετο ως υποτελές μόρφωμα της Τουρκίας; Γυροφέρνει στις Ην. Πολιτείες αργόσχολος και ξεχασμένος απ’ όλους. Kαι ποιος εμποδίζει σήμερα την Κυπριακή Δημοκρατία και τον νόμιμα εκλελεγμένο Πρόεδρό της, να υπενθυμίζει αυτά τα ψηφίσματα στους επιτελείς των Ην. Εθνών; 

Από ποιους χρηματοδοτούνται οι ΜΚΟ και πώς ελέγχονται; 

Όταν ο Βλ. Πούτιν κατέθετε το 2012 με τη διαδικασία του κατεπείγοντος στη Ρωσική Δούμα νομοσχέδιο για τις ΜΚΟ, τα ελεγχόμενα Μ.Μ.Ε από τις κλειστές λέσχες, τους κάθε Ροκφέλερ και Τζορτζ Σόρος έσπευδαν να τον κατηγορήσουν πως θέλει να θέσει υπό τον έλεγχό του «ανεξάρτητες οργανώσεις» και ότι κατηγορεί συλλήβδην ως «ξένους πράκτορες» τα μέλη των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων που δραστηριοποιούνται στη χώρα. 

Ο Ρώσος Υφυπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Ριάμπκοφ τόνιζε με έμφαση πως «η οικονομική στήριξη των ΗΠΑ προς ρωσικές ΜΚΟ είναι αγκάθι στις σχέσεις μεταξύ Μόσχας και Ουάσινγκτον. Σημείωνε ακόμα πως: «Οι δραστηριότητες αυτές πήραν μια τέτοια έκταση που καθίστανται πρόβλημα για τις σχέσεις μας. Ανησυχούμε πραγματικά για το γεγονός ότι από την πλευρά της Ουάσινγκτον χρηματοδοτούνται ορισμένες οργανώσεις και κινήματα στη Ρωσία». 

Οι οργανώσεις «υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» καταδίκασαν αυτόν τον νόμο, ο οποίος χαρακτηρίσθηκε από τη Διεθνή Αμνηστία “τελευταίο κεφάλαιο στην άνευ προηγουμένου καταστολή των μη κυβερνητικών οργανώσεων”. 

Tο περιβόητο Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (HRW), επίσης μη κυβερνητική οργάνωση, ισχυριζόταν ότι: “Στόχος του νέου νόμου είναι στην πραγματικότητα οι ρωσικές οργανώσεις”, καθώς τις “αποκόπτει από τους διεθνείς εταίρους τους”. 

O Βλ. Πούτιν, παρά τις επικρίσεις των ξένων και ελεγχόμενων οργανώσεων, ενέκρινε τον νόμο, ενώ τον Απρίλη του 2014 ζήτησε από τη ρωσική υπηρεσία ασφαλείας FSB να διασφαλίσει ότι η Ρωσία δεν θα ακολουθήσει το «παράδειγμα» της Ουκρανίας, επιτρέποντας στη Δύση να χρησιμοποιήσει Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις στη χώρα για «καταστροφικούς» σκοπούς. «Πρέπει να κάνουμε σαφώς τον διαχωρισμό μεταξύ της νόμιμης δραστηριότητας της αντιπολίτευσης, όπως συμβαίνει σε κάθε δημοκρατική χώρα, και στον εξτρεμισμό, ο οποίος οικοδομείται στηριζόμενος στο μίσος, υποκινώντας τον εθνικό και τον διεθνή διχασμό και αψηφώντας τον νόμο και το Σύνταγμα», σημείωνε ο Πούτιν σε συνάντηση που είχε με τους επικεφαλής της FSB. 
«Πρέπει να μπορούμε να διακρίνουμε τη διαφορά ανάμεσα στους πολιτισμένους αντιτιθέμενους στις Αρχές και στην εξυπηρέτηση ξένων εθνικών συμφερόντων που βλάπτουν τη χώρα μας» τόνιζε, παραπέμποντας στις μεγάλες διαδηλώσεις τον χειμώνα του 2012-2013, οι οποίες ήταν δημιούργημα οργανώσεων που χρηματοδοτούνταν από το εξωτερικό. 
Στην Κύπρο επιβάλλεται ο έλεγχός τους ΜΚΟ σε Κύπρο και Ελλάδα λυμαίνονται κονδύλια για τα οποία ουδείς γνωρίζει από πού προέρχονται. Εκατοντάδες ΜΚΟ στην Ελλάδα μπήκαν επικεφαλής της διακίνησης προσφύγων πνίγοντας κυριολεκτικά την Ελλάδα από πρόσφυγες που κατευθύνονταν από τα παράλια της Τουρκίας. 

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που τον Νιόβη του 2015 το TRIBUNE αποκάλυπτε ότι στη Λέσβο δρούσε μια ισλαμιστική ανθρωπιστική οργάνωση, η One Nation, της οποίας τα μέλη είναι σκληροί ισλαμιστές. Στις 29 Νοεμβρίου στάληκε η πληροφορία μέσω Twitter ότι η ρωσική Πολεμική Αεροπορία βομβάρδισε τις αποθήκες της One Nation στο χωριό Αλ Ντάνα στην επαρχία Ιντλίμπ της βορειοδυτικής Συρίας, περιοχή που ελέγχεται από την Αλ Κάιντα και τις τουρκόφιλες τζιχαντιστικές συμμορίες. 

Οι όπου γης χρηματοδοτούμενες και ελεγχόμενες Μ.Κ.Ο από κλειστές λέσχες έσπευσαν να κατηγορήσουν τη Ρωσία, αλλά όχι αυτούς που κρύβονταν πίσω από την «One Nation». 
Oι θεσμοί στην Κύπρο φαίνεται να αντιμετωπίζουν με μιαν απαράδεκτη ανοχή τη δράση ΜΚΟ και υπάρχει απροθυμία να ασχοληθούν με το «πόθεν έσχες» τους. 
Αλήθεια, με ποια χρήματα λειτουργούν αυτές οι ΜΚΟ και πόσο ανεξάρτητες είναι; Μετά το ναυάγιο των συνομιλιών της πενταμερούς Διάσκεψης στο Κρανς Μοντανά ακούγονται, δυστυχώς, από Έλληνες Κυπρίους φωνές αποενοχοποίησης του Τσαβούσογλου και του εγκάθετου της Τουρκίας, Ακιντζί. Ποιοι, άραγε, υποκινούν αυτές τις αντιδράσεις και ποιοι, έναντι ποιου τιμήματος υποθάλπουν αυτές τις φωνές; Σίγουρα θα υπάρξουν νέες πρωτοβουλίες για συνέχιση των προσπαθειών επίλυσης του Κυπριακού με τον τρόπο που επιδιώκουν τα ιμπεριαλιστικά γεράκια προς εξυπηρέτηση των γεωστρατηγικών τους συμφερόντων. 

Διαφαίνεται ποιοι θα τεθούν ξανά επικεφαλής της παραμόρφωσης και εξωραϊσμού των όποιων κακόβουλων σχεδίων. Όμως, είναι καλά να γνωρίζει, επιτέλους, ο κυπριακός λαός, οι διάφορες ΜΚΟ από ποιους χρηματοδούνται ή ποια αλλότρια συμφέροντα έχουν «τηρώντας τον νόμο της σιωπής» του Ροκφέλερ, για να περάσει ένα εθνοκτόνο σχέδιο σε βάρος της πατρίδας τους. Και να γνωρίζει ποια εργαλεία χειραγώγησης της κοινής γνώμης θα χρησιμοποιήσουν ξανά οι «χρηματοδότες», όπως έγινε το 2004 και, όπως φαίνεται, επαναλαμβάνεται και τώρα.

http://dia-kosmos.blogspot.gr/

ΚΥΘΗΡΑ 2 τόνοι χασίς σε θαλαμηγό και οι ΨΕΥΤΕΣ των ΚΥΘΗΡΩΝ

Κουρουμπλής και Τόσκας Κοροϊδεύουν του Έλληνες
Ρε ψεύτες Συριζαίοι και απατεώνες ΑΝ.ΕΛ. του Καμμένου πείτε και καμιά αλήθεια στον κόσμο.

Αχαΐρευτοί, δεν έχει πάτο η ξεφτίλα σας. https://www.scribd.com/document/356623116
Αμφισβητείται και διασύρεται διεθνώς η αξιοπιστία και η ικανότητα του κράτους.

Για την ΥΠΟΘΕΣΗ με τους 2 τόνους χασίς που βρέθηκαν σε θαλαμηγό οι Υπουργοί της προδοτικής κυβέρνησης των κατσαπλιάδων του Σύριζα και των άτιμων ΑΝ.ΕΛ του Καμμένου, οι Κουρουμπλής και Τόσκας για ακόμα μία φορά αντί να απολογούνται επιμένουν να ψεύδονται και μάλιστα αισχρά. Έγραψαν…οι ψεύτες… "Μετά από αξιοποίηση πληροφοριών και κατόπιν συντονισμένων ενεργειών. Περιπολικό σκάφος του Λιμενικού Σώματος – Ελληνικής Ακτοφυλακής, στη θαλάσσια περιοχή νότια των Κυθήρων, ακινητοποίησε πολυτελές σκάφος αναψυχής, σημαίας Ιταλίας, το οποίο μετέφερε μεγάλη ποσότητα ινδικής κάνναβης που εκτιμάται περίπου σε δύο τόνους"

Τίποτα από όλα αυτά είναι αληθινό, διότι το σκάφος με τα ναρκωτικά είχε ξεμείνει από καύσιμα… και έπλεε ακυβέρνητο αφού προηγουμένως θα μπορούσε να το είχε συλλάβει ο μοναδικός και ξεχασμένος από την Πολιτεία ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ Αντικυθήρων, και μάλιστα την προηγούμενη ημέρα…!!!

ΕΛΛΗΝΕΣ η αλήθεια είναι άλλη και πολύ διαφορετική από αυτήν που παρουσίασαν ως αληθινή και δική τους οι ψεύτες.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ για το σκάφος με τους 2 τόνους χασίς στα Κύθηρα που εντοπίστηκε και κατασχέθηκε με ΒΑΣΗ τις ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ όπως μου δόθηκαν από πατριώτη στα ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΑ είναι αυτή εδώ παρακάτω, και εφόσον μπορούν ας την διαψεύσουν οι ψεύτες. «Ιδού η Ρόδος, ιδού και τα Αντικύθηρα…»

Μαζί με την περιγραφή των αληθινών γεγονότων μου εστάλησαν και φωτογραφίες που αποδεικνύουν το πόσο μεγάλοι ψεύτες υπουργούς έχει η χώρα.

24 ΩΡΕΣ πριν τον εντοπισμό του από το ΛΙΜΕΝΑΡΧΕΙΟ ήταν δεμένο στα Αντικύθηρα

Το εν λόγω εμπλεκόμενο ιταλικό ταχύπλοο στην υπόθεση των 2 τόνων χασίς, μια μέρα πριν το συμβάν Έλληνας πατριώτης το έχει αποθανατίσει πλαγιοδετημένο στο λιμάνι του νησιού Αντικύθηρα.

Πριν να πλαγιοδετήσει στην προβλήτα την ίδια ημέρα (δηλ. την προηγούμενη της σύλληψης του), πριν από το συμβάν, έχει προσεγγίσει στα ανοιχτά σκάφος ντόπιου ψαρά, για να μάθουν αν στα Αντικύθηρα υπάρχει η δυνατότητα ανεφοδιαστούν με καύσιμο.

Ο Έλληνας ψαράς αντιλαμβάνεται ότι τόσο ο καπετάνιος όσο και ο δεύτερος επιβαίνων είναι και οι δυο αλλοδαποί και ότι κάτι δεν δένει, με την ιστορία. Ο ψαράς μεστωμένος από το αλάτι για το μεροκάματο και αφού έχει αντιληφθεί την ανησυχία των αλλοδαπών πονηρεύεται από την συμπεριφορά τους και κάνει ότι δεν γνωρίζει. Αμέσως, χωρίς να φοβηθεί ο Έλληνας ψαράς τηλεφωνεί από το κινητό σε συγγενή του στο νησί να ειδοποιήσει τον έναν και μ ο ν α δ ι κ ο ξεχασμένο στα προβλήματα από την Πολιτεία, τον Αστυνόμο του νησιού.

Εντωμεταξύ, οι αλλοδαποί ένας Αλβανός κι ένας Ιταλός με το σκάφος τους πιάνουν στο «Ποταμό» το λιμάνι των Αντικυθήρων και κατευθύνονται στο μοναδικό κατάστημα ταβέρνα-μπακάλικο- περίπτερο που κάνει και χρέη ταχυδρομείου για να αγοράσουν τσιγάρα και καφέδες και πληρώνουν με ένα 100ευρο. Ρωτούν τον καταστηματάρχη για καύσιμα ο οποίος τους πληροφορεί ότι δεν υπάρχει βενζινάδικο για ανεφοδιασμό σκαφών, τότε ανήσυχοι χωρίς να πιούν τους καφέδες που είχα αγοράσει αναχωρήσουν ανήσυχοι.

Στο μεταξύ ο μοναδικός και ξεχασμένος από την Πολιτεία αστυνομικός, έχει ξεκινήσει το έργο του. Εχει συλλέξει πληροφορίες από τους ντόπιους για την ύποπτη συμπεριφορά των αλλοδαπών, και πλησιάζει το σκάφος για άτυπο έλεγχο. Τότε αντικρύζει μία εικόνα όχι και τόσο πολυτελούς θαλαμηγού όσο περισσότερο για πειρατικό σκάφος καθόσον είναι γεμάτο αποτσίγαρα και με βρώμικες πατημασιές στα πολυτελή καθίσματα της θαλαμηγού στο open deck του σκάφους και μαζί πλαστικά δοχεία με έντονη την μυρωδιά καυσίμου. Ο αστυνομικός για όλες τις δουλείες στο νησί αποφασίζει να τους πλησιάζει καθώς επιστρέφουν από την ταβέρνα ζητώντας στοιχεία ως δήθεν τυπική διαδικασία ελέγχου.

Η μεγάλη και εμφανή ανησυχία μαζί και ο εκνευρισμός «προδίδουν» τους αλλοδαπούς στον Αστυνομικό ο οποίος ειδοποιεί επειγόντως το Λιμεναρχείο των Κυθήρων (ΣΗΜ. Το Λιμεναρχείο των Κυθήρων δεν διαθέτει πλωτά μέσα. Ο ΚΑΜΜΕΝΟΣ όμως τα έχει τρία-τρία τα πλωτά μέσα για εξόδους με τον χαρούμενο για αστακομακαρονάδες).

Προς μεγάλη έκπληξη του Αστυνομικού ακούει από την άλλη μεριά του ακουστικού να του λένε να πάρει τηλέφωνο στο Λιμεναρχείο Νεάπολης και να καταγγείλει εκεί το συμβάν, προφανώς τους χάλασε τον ύπνο. Τέλος δεν βρέθηκε πρόθυμο Λιμεναρχείο να αναλάβει και ευτυχώς που το σκάφος με το φορτίο των 2 τόνων είχε ξεμείνει μεσοπέλαγα από καύσιμα, και το βρήκε το σκάφος ΛΣ 123 να βολοδέρνει στα κύματα ακυβέρνητο.

Μάθαμε ότι ο Αστυνομικός, που η παρατηρητικότητα του έγινε η αιτία να εντοπιστεί και να κατασχεθεί η τεράστια ποσότητα ναρκωτικών, και του «έκλεψαν» το ΕΡΓΟ για να βγάλουν Δελτία Τύπου οι διάφοροι ΚΑΜΜΕΝΟΙ και συγκαμένοι, ΚΑΤΣΙΑΠΛΑΔΕΣ του Σύριζα, υπηρετεί σε έναν σπάνιο Αστυνομικό Σταθμό που η τουαλέτα είναι υπαίθρια…!!!

ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΥΘΗΡΑ 2 τόνοι χασίς σε θαλαμηγό και οι ΨΕΥΤΕΣ των ΚΥΘΗΡΩΝ https://www.scribd.com/document/356528457

http://dia-kosmos.blogspot.gr/

Τυχαίες Αναρτήσεις

Labels

Blog Archive

Αναγνώστες

Διά-Κόσμος

About